رد پا

  تصويري داشتم خيال كردم در ساحل دريا با خدا قدم ميزنم

در آسمان تصويري از زندگي خود ديدم   همه جا دو ردپا ديدم

يكي از آنها من و ديگري جاي پاي خدا بود

                           وقتي درآاخرين تصوير زندگيم به روي شنها نگاه کردم

ديدم كه گاهي فقط يك ردپا مي بينم

                                     دريافتم كه اينها در سخت ترين مواقع زندگيم بود

از خدا پرسيدم

                                    خدا فرمودي كه اگر به تو ايمان آورم

هرگز تنهايم نخواهي گذاشت

چرا در سخت ترين مواقع زندگي ردپايي از تو نمي بينم

                                                 چرا درآن اوقات رهايم كردي

فرمود: فرزند عزيزم

   تو را دوست دارم

                       و هرگز تنهايت نگذاشته ام و نخواهم گذاشت

اگر در سخت رين اوقات فقط يك رد پا مي بيني

                     آن ردپاي من است كه ترا به دوش كشيده ام

نوشته شده توسط سعید در جمعه نوزدهم بهمن 1386 ساعت 6:36 موضوع | لينک ثابت

                  گفتگو با خدا   

نوشته شده توسط سعید در جمعه نوزدهم بهمن 1386 ساعت 6:34 موضوع | لينک ثابت

خدای من کجاست؟

در عالم به دنبال او می گشتم . به هر جا که نگاه  می کردم اثری از او می یافتم .انگار خداوند از همه جا گذشته بود و ردپایی بر هر چیز نهاده بود .رد پا ها را دنبال می کردم . قدم می زدم و از همه می پرسیدم : خدای من کجاست؟ راه وصال من کجاست ؟
به گل که نگاه می کردم گل فریاد می زد : زیباییم قطره ای ست از اقیانوس زیباییش. زیبایی و خوش بویی ، ردپای خدا بود بر روی گل.
به کوه که می رسیدم می گفت :سستم، سستم در برابر خالق پر استقامتم , سنگ ریزه هایم را ببین !
رو به آسمان می کردم ، آسمان نجوا می کرد : وسعتم کم است در برابر وسعت اهورای آسمانها.
همچنان رد پا ها را دنبال می کردم . انگار پایاپای خدا ، عالم را می گشتم تا این که یک جا دیدم رد پا ها گم شد .... نگاهم را آرام آرام بالا آوردم . جا خوردم ! به خودم رسیده بودم فهمیدم او را باید در درون خود جست .
به جایی رسیدم که جریان پر فشار بود پر از انرژی ,به قلبم رسیده بودم .هر چه پیش می رفتم ضربان شدید تر می شد و امواج واضح تر . همچنان پیش می رفتم اما ...
دری رو به رویم بود که قفلی بزرگ داشت . روی در نوشته شده بود . ((ورود به قلب مغرور، ممنوع)) . با دقت به قفل نگاه کردم تا شاید راهی برای باز کردنش پیدا کنم . روی آن قفل نوشته شده بود (( غرور ))  .
چند دقیقه ای با قفل ور رفتم ولی انگار قفل ، باز شدنی نبود . نمی توانستم به آن سنگ بزنم چراکه می ترسیدم قلبم بشکند . دیگر درمانده شده بودم .آرام آرام نجوا می کردم و با خدای خودم حرف می زدم  و آرام آرام اشک می ریختم ، کم کم  سبک شدم . چیزی در وجودم داد می زد وفریاد می کشید . مشت هایم را به در کوبیدم و گفتم : من عاشق خالقم بگذار تا بگذرم .
قفل شکست . انگار عشق کلید قفل غرور و تنها رمز عبور بود .
در را باز کردم . دیگر هیج نمی فهمیدم . اطرافم پر از احساس بود و هنوز قلبم به شدت می تپید . به دنبال مرکز تپش و هیا هو رفتم . به نقطه ای رسیدم که چشمه ی امواج تپش بود، نقطه ای که جسم نیرو از آن می گرفت .
آنچنان قلبم می تپید که می لرزیدم .حسی عجیب در کنارم بود . دقیق تر که نگاه کردم دیدم جمله ای روی آن نقطه حک شده است . جمله ای که زیبا ترین جمله ی عالم بود .
روی آن تکه ی قلبم حک شده بود:  (( عاشقت  ، خدا ))
و این پررنگ ترین رد پای او بود

نوشته شده توسط سعید در جمعه نوزدهم بهمن 1386 ساعت 6:31 موضوع | لينک ثابت

نوشته شده توسط سعید در جمعه نوزدهم بهمن 1386 ساعت 6:31 موضوع | لينک ثابت