چشم من گریه نکن داغ دلو تازه نکن دیگه فایده ای نداره اینجوری گریه نکن

تیک تیک ساعت قلبم اسمتو فریاد میزنه توی اسمون قلبم پرنده پر نمی زنه

ارزوی من همینه که فقط با تو بمونم حالا من تو رو ندارم عشق تو بسته به جونم

اون نگاه عاشقونت هرگز از یادم نمیره توی ذهن خسته من خاطراتت نمیمیره

جای تو تو اسمونهاست جای تو توی بهشته باورم نمیشه هرگزهرچی که بوده گذشته

وقتی بودی ندونستم که برای من چی هستی حالا دیره تو چشاتو واسه ی همیشه بستی

یاد چشمای تو مونده توی قلب عاشق من دیگه فایده ای نداره انتظار و هق هق من

چی میشد پیشم میموندی منو تنها نمیذاشتی یه روز از راهی که رفتی باز دوباره برمیگشتی

قدر مهربونیاتو وقتی بودی ندونستم حالا میدونم که دیره دیگه تو دوری ز دستم

با شمام ای عاشقا که قدر عشقو نمیدونید توی جاده های تقدیر مثل من تنها میمونید

یاس و تردید و رها کن دلو صادقانه بسپار لحظه های عاشقانه نمیشه دوباره تکرار

نوشته شده توسط سعید در چهارشنبه سوم مهر 1387 ساعت 21:59 موضوع | لينک ثابت

جان  به جانان  کی  رسد جانان  کجا و جان کجا

                                                                                                                                                                                                            ذره است این آفتاب است  آن کجا  و این کجا

دست ما گیرد  مگر در راه عشقت   جذبه ای

ورنه  پای   ما   کجا   و این راه بی  پایان

ترک جان گفتم نهادم پا به صحرای طلب

تا  در آن   وادی مرا   از  تن   بر آید جان  کجا

جسم غم فرسوده  من چون آورد تاب  فراق

جان  به جانان  کی  رسد جانان  کجا و جان کجا

ذره است این آفتاب است  آن کجا  و این کجا

دست ما گیرد  مگر در راه عشقت   جذبه ای

ورنه    پای   ما   کجا   و این راه بی  پایان  کجا

این   تن   لاغر  کجا    بار غم  هجران     کجا

خضر می رفت از پی سر  چشمه  حیوان کجا

چون جرس با ناله عمری شد که  ره  طی می کند

تا  رسد   هاتف     به گرد محمل   جانان    کجا

نوشته شده توسط سعید در جمعه هشتم شهریور 1387 ساعت 20:1 موضوع | لينک ثابت

                            پاييز را دوست دارم...

              باغبان هستي:

مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند. گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد. گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند. گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد. گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد. مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛ تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

 

نوشته شده توسط سعید در پنجشنبه شانزدهم خرداد 1387 ساعت 0:37 موضوع | لينک ثابت

نوشته شده توسط سعید در پنجشنبه شانزدهم خرداد 1387 ساعت 0:27 موضوع | لينک ثابت

خدایم !

 به تو عشق مي ورزم. تو را بیش از هر چیز دیگری در این دنیا ٬ دوست مي دارم.

چنان به تو عشق مي ورزم كه  سرمست و بي خود مي شوم.

خدايم!

مرا عشق پاك و خلوص و عبوديت عطا كن.

متبركم كن تا دنيا با تمامي غم ها و خوشي هايش ، زشتي ها و زيبا يي هايش،مرا نفريبد.

خدايم!

خانه قلب من كوچك است،آن را چنان فراخ كن که پذیرای تو باشد .

خانه قلبم ويرانه است ، آن را مرمت کن ٬ تا در خور تو شود.

خانه قلبم آلوده است ٬ آن را پاک و مطهر گردان .

عميق ترين آرزوي من زمانی برآورده می شود

كه تو هميشه و هميشه ٬  در سراي قلبم ساكن شوي

و من هر روزم را در حضور پر نور تو سپري كنم..

نوشته شده توسط سعید در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 ساعت 21:21 موضوع | لينک ثابت

زندگی  رو دوست داشت  ولی  آن را  نشناخت

مهربان  بود ولی مهر نورزید

طبیعت را دوست داشت  ولی از آن لذت نبرد

در آبگیر قلبش جنب و جوشی  بود ولی کسی بدان راه نیافت

در زندگی احساس تنهایی می نمود ولی هرگز  دل به کسی نداد

خلاصه بنویسید

زنده بودن را برای زندگی  دوست داشت

نه زندگی را برای زنده بودن

نوشته شده توسط سعید در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 ساعت 20:42 موضوع | لينک ثابت

**رفت**

رفت و منو تنها گذاش با کوله بار خستگی

گم شدم و تنها شدم تو کوره راه زندگی

رفت و نگاهی ام نکرد به این مسافر غریب

که بعد اون چه میکشه از این همه درد وفریب

رفت و نگامو ندید که غرق بارونه غمه

از این همه درد هر چی بگم بازم کمه

رفت و بازم تنها شدم با خاطرات بچگیم

با یک بغل شعر وغزل که گم شده تو زندگیم

رفت و کتاب عشقمو زیر غبار روزگار

از یاد اون رفت و حالا منم اسیر و بی قرار

رفت و کبوترای عشق واسش بهونه میگیرن

گلای باغ زندگیم از غم هجرش میمیرن

رفت و نگفت بی یادم میمونه

اما دل ساده من باز اونو عاشق میدونه

نوشته شده توسط سعید در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 ساعت 20:22 موضوع | لينک ثابت

                                    *** دلهره ***

                 دلهره ی رفتن تو دوباره قلبمو شکست        

                                   دوباره هر چی قصه بود اومد تو قلب من نشست

                دوباره تو باور من خاطره ها زنده شدن

                                   دلخوشیا از اشک من دوباره شرمنده شدن

               میدونی تکیه گاهمی اگه نباشی میشکنم

                                         کا شکی که باور میشد دیونه ی چشات منم

              من نمیخوام بی تو باشم حتی اگه دلت نخواد

                                   لعنت به اون مسافری که رفتن یاد تو داد

             یه وقت نگی میخوای بری جز تو کسی رو ندارم

                                  که وقتی دلتنگی بخوام سر روی شونت بزارم

           این دفعه بازیچم نکن قسم بخور که میمونی

                                  یه روزی که تنگ دلت میای میگی پشیمونی

نوشته شده توسط سعید در چهارشنبه پانزدهم خرداد 1387 ساعت 18:4 موضوع | لينک ثابت

اي خالق مهربان

             مرا وسيله ي صلح و آشتي خود قرار بده

تا آنجا كه نفرت است حامل عشق

                                             جايي كه خطا كاري و بدي است حامل گذشت

جايي كه نفاق است حامل يكرنگي

                                            جايي كه نادرستي است حامل درستي

جايي كه شك است حامل يقين

                                          جايي كه نااميدي است حامل اميد

جايي كه تاريكي است حامل نور

                                         جايي كه غم است حامل شادي باشم

   پروردگارا :    

                         كمك كن

      تا به جاي تسلي خواهي تسلي دهم

به جاي درك شدن درك كنم

زيرا پيدا كردن در گرو گم شدن است

                                             با بخشش ديگران خود بخشوده مي شويم

                        و در مرگ حيات جاودان پيدا مي كنيم

نوشته شده توسط سعید در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387 ساعت 11:57 موضوع | لينک ثابت

خدا كيست و چيست؟

نوشته شده توسط سعید در جمعه بیست و سوم فروردین 1387 ساعت 19:2 موضوع | لينک ثابت

نوشته شده توسط سعید در پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1387 ساعت 17:8 موضوع | لينک ثابت

من پذيرفتم که عشق افسانه است  ...    اين دل درد آشنا ديوانه است

 مي روم شايد فراموشت کنم      ...     با فراموشي هم آغوشت کنم

مي روم از رفتن من شاد باش      ...       از عذاب ديدنم آزادباش

 گر چه تو تنها تر از ما مي روي     ...      آرزو دارم ولي عاشق شوي

 آرزو دارم بفهمي درد را          ...          تلخي بر خوردهاي سرد را

ديگه يار نمي خوام وقتيكه مي بيني عشق دوروغه  چراغش بي فروغه

آخه وقتي كه وفا نيست عشقو عاشقي چيست؟؟؟

............................................................

نوشته شده توسط سعید در پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1387 ساعت 17:7 موضوع | لينک ثابت

یک زن از این دنیا ، عشقه نیازش
خدا اونو ساخته از جنسه سازش
عشقِ همسر عشقِ مادر
مَرامِشه نوازش

یک زن رازِ آسمونه
یک زن نورِ کهکشونه
یک زن لطفِ آشیونه
حرفش حرف دل و جونه ، تو خونه

نازک دلِ یک زن
سنگِ صبوره
درمون هر دردش اشکهای شوره
اگه یک کوه غم و درده ، ولی پر از غروره

با کمک اندیشه هام ، نامه نوشته به خدام
پرسیده بودم که چرا، نازک دل آفرید زن را؟
خدا با ناله نسیم ، یه شب جوابمو رسوند
وجود زن اگه نبود ، کارش نیمه تموم میموند

نوشته شده توسط سعید در پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1387 ساعت 16:59 موضوع | لينک ثابت

بنام خالق پروانه زيبايي ها

چه کسی میداند که تو در پیله خود تنهائی
چه کسی میداند که تو در حسرت یک روزنه در فردائی
پیله ات را بگشای تو به اندازه پروانه شدن زیبائی

نوشته شده توسط سعید در پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1387 ساعت 16:41 موضوع | لينک ثابت

در زمان حضرت سلیمان دو تا گنجشک یه گوشه ای نشسته بودند. گنجشک نر به گنجشک ماده اظهار محبت می کرد. می گفت تو محبوبه منی. تو همسر منی. دوستت دارم. عاشقتم. چرا به من کم محبتی؟ چرا محلم نمیذاری؟ فکر کردی من کم قدرت دارم تو این عالم عیال؟ من اگه بخوام می تونم با نوک منقارم تخت و تاج سلیمان رو بردارم بندازم تو دریا. باد که مسخر سلیمان بود پیام رو به گوش سلیمان رسوند. حضرت تبسمی کرد و فرمود اون گنجشک ها رو بیارید پیش من. آوردند.سلیمان به گنجشک نر گفت خوب ادعاتو اجرا کن بینم. گفت من چنین قدرتی ندارم. سلیمان گفت پس الان به همسرت گفتی؟ گفت خوب شوهر گاهی جلو همسرش کلاس میاد یه خالی ای می بنده. عاشق که ملامت نمیشه. من عاشقم. یه چی گفتم ولی یا نبی الله واقعا دوسش دارم. این به ما محل نمیذاره. حضرت به گنجشک ماده گفت اینکه به تو اظهار محبت میکنه چرا محلش نمیدی؟ گفت یا نبی الله چون دروغ میگه هم منو دوست داره هم یه گنجشک دیگه رو. مگه تو یک دل چند تا محبت جا میگیره؟ این کلام در دل جناب سلیمان چنان اثری گذاشت که تا چهل روز گریه می کرد و فقط یک دعا می کرد. می گفت:

                             الهی دل سلیمان رو از محبت غیر خودت خالی کن

نوشته شده توسط سعید در جمعه سوم اسفند 1386 ساعت 12:46 موضوع | لينک ثابت

                      رد پا

  تصويري داشتم خيال كردم در ساحل دريا با خدا قدم ميزنم

در آسمان تصويري از زندگي خود ديدم   همه جا دو ردپا ديدم

يكي از آنها من و ديگري جاي پاي خدا بود

                           وقتي درآاخرين تصوير زندگيم به روي شنها نگاه کردم

ديدم كه گاهي فقط يك ردپا مي بينم

                                     دريافتم كه اينها در سخت ترين مواقع زندگيم بود

از خدا پرسيدم

                                    خدا فرمودي كه اگر به تو ايمان آورم

هرگز تنهايم نخواهي گذاشت

چرا در سخت ترين مواقع زندگي ردپايي از تو نمي بينم

                                                 چرا درآن اوقات رهايم كردي

فرمود: فرزند عزيزم

   تو را دوست دارم

                       و هرگز تنهايت نگذاشته ام و نخواهم گذاشت

اگر در سخت رين اوقات فقط يك رد پا مي بيني

                     آن ردپاي من است كه ترا به دوش كشيده ام

نوشته شده توسط سعید در جمعه نوزدهم بهمن 1386 ساعت 6:36 موضوع | لينک ثابت

                  گفتگو با خدا   

نوشته شده توسط سعید در جمعه نوزدهم بهمن 1386 ساعت 6:34 موضوع | لينک ثابت

خدای من کجاست؟

در عالم به دنبال او می گشتم . به هر جا که نگاه  می کردم اثری از او می یافتم .انگار خداوند از همه جا گذشته بود و ردپایی بر هر چیز نهاده بود .رد پا ها را دنبال می کردم . قدم می زدم و از همه می پرسیدم : خدای من کجاست؟ راه وصال من کجاست ؟
به گل که نگاه می کردم گل فریاد می زد : زیباییم قطره ای ست از اقیانوس زیباییش. زیبایی و خوش بویی ، ردپای خدا بود بر روی گل.
به کوه که می رسیدم می گفت :سستم، سستم در برابر خالق پر استقامتم , سنگ ریزه هایم را ببین !
رو به آسمان می کردم ، آسمان نجوا می کرد : وسعتم کم است در برابر وسعت اهورای آسمانها.
همچنان رد پا ها را دنبال می کردم . انگار پایاپای خدا ، عالم را می گشتم تا این که یک جا دیدم رد پا ها گم شد .... نگاهم را آرام آرام بالا آوردم . جا خوردم ! به خودم رسیده بودم فهمیدم او را باید در درون خود جست .
به جایی رسیدم که جریان پر فشار بود پر از انرژی ,به قلبم رسیده بودم .هر چه پیش می رفتم ضربان شدید تر می شد و امواج واضح تر . همچنان پیش می رفتم اما ...
دری رو به رویم بود که قفلی بزرگ داشت . روی در نوشته شده بود . ((ورود به قلب مغرور، ممنوع)) . با دقت به قفل نگاه کردم تا شاید راهی برای باز کردنش پیدا کنم . روی آن قفل نوشته شده بود (( غرور ))  .
چند دقیقه ای با قفل ور رفتم ولی انگار قفل ، باز شدنی نبود . نمی توانستم به آن سنگ بزنم چراکه می ترسیدم قلبم بشکند . دیگر درمانده شده بودم .آرام آرام نجوا می کردم و با خدای خودم حرف می زدم  و آرام آرام اشک می ریختم ، کم کم  سبک شدم . چیزی در وجودم داد می زد وفریاد می کشید . مشت هایم را به در کوبیدم و گفتم : من عاشق خالقم بگذار تا بگذرم .
قفل شکست . انگار عشق کلید قفل غرور و تنها رمز عبور بود .
در را باز کردم . دیگر هیج نمی فهمیدم . اطرافم پر از احساس بود و هنوز قلبم به شدت می تپید . به دنبال مرکز تپش و هیا هو رفتم . به نقطه ای رسیدم که چشمه ی امواج تپش بود، نقطه ای که جسم نیرو از آن می گرفت .
آنچنان قلبم می تپید که می لرزیدم .حسی عجیب در کنارم بود . دقیق تر که نگاه کردم دیدم جمله ای روی آن نقطه حک شده است . جمله ای که زیبا ترین جمله ی عالم بود .
روی آن تکه ی قلبم حک شده بود:  (( عاشقت  ، خدا ))
و این پررنگ ترین رد پای او بود

نوشته شده توسط سعید در جمعه نوزدهم بهمن 1386 ساعت 6:31 موضوع | لينک ثابت

نوشته شده توسط سعید در جمعه نوزدهم بهمن 1386 ساعت 6:31 موضوع | لينک ثابت