جان  به جانان  کی  رسد جانان  کجا و جان کجا

                                                                                                                                                                                                            ذره است این آفتاب است  آن کجا  و این کجا

دست ما گیرد  مگر در راه عشقت   جذبه ای

ورنه  پای   ما   کجا   و این راه بی  پایان

ترک جان گفتم نهادم پا به صحرای طلب

تا  در آن   وادی مرا   از  تن   بر آید جان  کجا

جسم غم فرسوده  من چون آورد تاب  فراق

جان  به جانان  کی  رسد جانان  کجا و جان کجا

ذره است این آفتاب است  آن کجا  و این کجا

دست ما گیرد  مگر در راه عشقت   جذبه ای

ورنه    پای   ما   کجا   و این راه بی  پایان  کجا

این   تن   لاغر  کجا    بار غم  هجران     کجا

خضر می رفت از پی سر  چشمه  حیوان کجا

چون جرس با ناله عمری شد که  ره  طی می کند

تا  رسد   هاتف     به گرد محمل   جانان    کجا

نوشته شده توسط سعید در جمعه هشتم شهریور 1387 ساعت 20:1 موضوع | لينک ثابت